حضور پرشور نیایشگران و معتکفان در مسجد های مقدس ایران و برخی  بلاد  شیعه، نشان دهنده علاقه امت اسلامی به این سنت حسنه است و مساجد بسیاری از شهرهای ایران، همه ساله پذیرای انبوه «بریدگان از دنیا» ست.

مردان و زنان خداجو و دینداری که با معتکف شدن در حریم کبریایی، در سحرگاهان نیمه های رجب، آب بیداری به سر و روی خود می زنند و با یاد و ذکر خدا در «ایام البیض»، ارزش های انسانی و عشق های عرفانی را در وجود خویش احیا می کنند. این خداجویان، با اعتکاف تلاش می کنند که از «غرقاب مادیات» بیرون آمده، در دریای بیکران رحمت آفریدگار بی همتا  غوطه ور شوند.

این سه روز، بهترین فرصت  برای خودسازی و توبه است؛ فرصتی طلایی  برای رها شدن از دغدغه های زندگی مادی و پیوستن به عالم معنا. شخص در این دوره کوتاه،  از حاکمیت غریزه های «خودمدارانه»  آزاد شده،  محو امواج بلند « خدا گرایی»  می گردد.

اما  معتکف  نباید خویشتن را بدون عشق به عبادت و نا آگاهانه در مسجد حبس کند!  باید به   محاسبه نفس بپردازد و  با استمداد از ذات حق، زمینه بازگشت و توبه را  فراهم سازد؛ باید با نماز، تلاوت کلام حق و راز و نیاز به درگاه ایزد بی نیاز، غفلت ها و زنگارها را از آیینه دل بزداید تا نور حقیقت بر آن بتابد؛ چرا که دل زنگار گرفته و آلوده به گناه، محل تابش و انعکاس پرتوهای خدایی نیست... .

خوشبختانه در چند سال اخیر اهتمام ویژه ای به این امر شده و اقشار گوناگون جامعه، به ویژه  جوانان؛ زن و مرد، طلبه و دانشجو و ... برای زلال کردن دریای قلب خویش و زدودن ابرهای تاریک آسمان اندیشه، در این «گریز خداپسندانه از دنیا»  شرکت می جویند؛ سر بر آستان دوست می سایند؛ با روزه و شب زنده داری، لگام  نفس سرکش را به دست می گیرند و خویش را می سازند. آن گاه پس از اعمال «ام داوود»،  در غروب سومین روز که سر بر سجده می گذارند، گویی تازه از مادر متولد شده اند؛ پاک و پیراسته از گناه.

مومنانی با این اوصاف، به مقام قرب الهی رسیده اند و  فاصله ای با خدا ندارند؛ پس دعایشان نیز مستجاب است.
پایان پیام